Faryade bi seda

روش مبارزه

2005-12-21T13:12:00.000-08:00

كي، چرا، كجا، براي چه كسي

روش مبارزه
اين مي تواند مرام نامه اي براي دوستانم باشد و يا سندي بر ادعاي برخي كه من را متهم به محافظه كاري كرده اند.

براي مبارزه چهار حالت را بايد در نظر بگيريد:
1- بحث؛ يا همان گفتمان كه برخي به محافظه كاري يا ترسويي ترجمه مي كنند. در اين بخش معني آن نيست كه تمامي تفكرات خود را كنار گذارده و تنها گوش دهيد كه ديگري چه مي گويد. بلكه لازم است بشنويد و پاسخ لازم را در صورت لزوم بدهيد. اگر نتيجه نگرفتيد ....
2- اگر نتوانستيد نتيجه بگيريد و يا ديگري را مجاب كنيد؛ شخص ثالثي را براي داوري انتخاب كنيد. در اين وضعيت سه حالت متصور است؛ نخست اين كه مجاب مي شويد يا مجاب ميكنيد كه هيچ. دوم و سوم اين است كه يا شما مجاب نمي شويد يا طرف ديگر. در حالت نخست خوشا به حال همه. در حالت دوم و سوم خونسردي خود را حفظ كنيد و از محل رويداد دوري گرينيد و حتما دوستان و ذي النفعان را نيز دور كنيد تا تصميم بعدي.
مطمئا باشيد كه اين حالت از ترس يا ... قلمداد نمي شود. اگر شد....
4- جنگ آغاز مي شود. با اطلاعاتي كه از قبل داشته ايد و حتما به شما رسيده و استفاده نكرده ايد؛ حال مي توانيد به انواع تاكتيك ها دست يازيد. فقط دقت كنيد هر جرقه ممكن است خانه ي خود شما را به آتش بكشد. پس....
جنگيدن يعني تفكر + تعقل + روش مبارزه = پيروزي
يادتان نرود
چگونه شمشير زدن مهم نيست
بلكه
كي؛ چرا؛ براي چي و و عليه كي شمشير زدن مهم است.

دو نكته ي مهم

2005-12-15T03:45:00.000-08:00

دو نكته ي مهم اما فراموش شده.
درباره ي سقوط هواپيماي سي-130 و شهادت جمعي از خبرنگاران سخن بسيار گفته شده است.
درباره ي قابليت هاي اين نوع هواپيما و اين كه مي تواند در هر شرايطي بنشيند (كه در يكي از سئوالات زير به آن خواهم پرداخت) هم گفته شده است.
اما دو سئوال كه يكي به طور مختصر به آن پرداخته شده و ديگري اصلا سخني از آن به ميان نيامده وجود دارد؛ اين ها فقط طرح سئوالند و ديگر هيچ.
1- ارتفاع هواپيما در زمان فرود اضطراري (دقت كنيد هواپيما سقوط نكرده بلكه در ميان ساختمان ها فرود آمده) درست همان ارتفاعي است كه در زمان فرود بر باند دارد. بنابراين اگر بنابر محاسبه ي برخي دوستان فاصله ي زماني از شهرك توحيد تا باند فرودگاه 8 ثانيه باشد و بدانيم كه سرعت سي-130 حدود 600 كيلومتر در ساعت است (كه البته هنگام فرود احتمالا كمتر هم ممكن است باشد) يعني ارتفاع اصلي بر روي شهرك مي بايست چيزي حدود يك كيلومتر باشد. اگر شهرك را باند فرض كنيم ارتفاع لازم براي فرود چيزي حدود 50 كيلومتري از شهرك است. پس در صورت پذيرفتن نقص فني هواپيما در فاصله ي 8 ثانيه يي تا شهرك در محدوده ي بهشت زهرا و مرقد امام قرار داشته و با توجه به قابليت بالاي آن مي توانسه حتا در بيابان هاي اطراف بهشت زهرا هم فرود بيايد. حال سئوال اين جاست. هواپيما چرا بازگشته است؟
2- نكته ي عجيبي كه هيچ گاه سخني از آن به ميان نيامده اين است كه هواپيما فرود آمده بال آن به يكي از ساختمان ها برخورد كرده و .... در اين حالت مي بايست خسارت زيادي به هواپيما وارد نشود چون ساختمان ها تنها دچار حريق شده اند. اما آن طور كه در عكس ها مشهود است هواپيما تكه تكه شده و عزيزانمان نيز غير از سوختگي همين حالت را دارند. اين يعني كه هواپيما غير از سوختگي احتمالا منفجر هم شده است. اما چه زماني؟
دقت كنيد در صورت انفجار پس از فرود احتمالا تا شعاع 500 متري بايد خرابي به بار مياورده اما ساختمان هاي اطراف تنها آتش گرفته اند اما خراب نشده اند.
تا بماند پاسخ ...

جنگ ستارگان

2005-11-27T23:30:00.000-08:00

جنگ ستارگان.
ديشب چند بار فيلم آخر جورج لوكاس ، اپيزود سه جنگ ستارگان : انتقام سيث رو ديدم. به نظر من اين فيلم صرف نظر از اين كه از نظر محتواي انساني به قسمت اول (يا قسمت چهارم كه اول از همه حدود 25 يا 26 سال پيش ساخته شده) شبيه از نظر سياسي هم يه جورايي نقد سياست هاي جنگ طلبانه آمريكاست.
سيث كه صدراعظم كلوني هاي فضاييه به قدرت تاريكي ها دست پيدا مي كنه و دموكراسي فضايي رو تعطيل مي كنه؛ نماينده هاي سنا رو مي كشه و اعلام امپراتوري مي كنه. آناكين اسكاي واكر خودش رو براي پيدا كردن ابديت تسليم قدرت تاريكي مي كنه و به دارت ويدر تبديل مي شه در اين راه حتا از كشتن بچه ها هم نمي گذره. او هم روياي برتري بر سيث رو داره تا خودش بر جهان سلطنت كنه. از طرفي استاد يودا و او بي وان كنوبي (استاد آناكين تا پيش از دارت ويدر شدن) عليه زورگو ها مي ايستند الي آخر.
يه جايي هست وسطاي فيلم كه دارت ويدر با ژنرال كنوبي رو در رو مي شه. به اون مي گه من مي خوام براي جهان امنيت و صلح بيارم. اگر با مني دوست مني اگه نه دشمن مني.
حالا مقايسه كنين با حرفاي بوش و ديگر سردم داران آمريكا كه مثلا مي ان كشورهاي ديگه رو به صلح برسونن و به بهونه ي اون حتا از كشتن بچه ها و زن ها هم نمي گذرن.
اين جمله ي معروف و يادتونه كه بوش گفت:
هركي با ماست دوست ماست و هركي با ما نيست عليه ماست.
فيلم خوبيه حتما ببينيد.

صلاح دين يا صلاح الدين؟

2005-11-22T12:14:00.000-08:00

صلاح دين يا صلاح الدين؟
فيلم "king of the hevean" يا سلطان آسمان را نمي دانم ديديد يا نه.
اما پيشنهاد ميكنم ببينيد. يه جمله داره كه آخرشه.
وقتي صلاح الدين پيروز ميشه، شواليه مسيحي ها يهش ميگه وقتي اين همه قتل و جنايت شده چطور به حرف تو گوش كنم و شهرو ول كنم و مطمئن باشم به نامو س شهر.
صلاح الدين ميگه:
اين جا صلاح الدين ميگه كه همه در امونن. صلاحالدين ميگه.
ايراني مسلمون قول ميده و وم قتعي قول ميده رو قولش ميايسته.
ايراني مسلمون جنگجو هست اما جنگ طلب نيست.
ماندگار ه اما دنبال هستن نيست.
با ججججججججججججججججيييييييييييييييييغغغغغغغغغغغغغغغغغ خواهش ميكنم كمي تاريخ بخونيم.

چرا اين‌جاييم؟

2005-11-21T06:04:00.000-08:00

چرا اين‌جاييم؟
اين فلسفه‌ي سي‌مرغو رسيدن آن ها به سيمرغ كشته مارو به خدا.
بابا اگر اون مرغ‌هاي عاشق فقط فكر خودشون نبودن به جاي تك‌روي دست‌ همو مي‌گرفتن و به هم كمك مي‌كردند، ما الان به جاي سيمرغ مليون‌ها مرغ داشتيم.
اما ظاهرا هيچ كجاي تاريخ به اين فكر نكرديم. حالا هم همينطور.
اين منوچهر آتشي بدبخت، كه به گفته‌ي بسياري از اساتيد شاگرد بلافصل نيما بوده، به عنوان چهره ي ماندگار شناخته شد و بعد رفت بيمارستان و و بعد درگذشت.
بعد از انتخابش به عنوان چهره ي ماندگار خيلي‌ها به او حمله كردند. راستي ها اعتراض كردند و نويسندگان مثلا چپي متهمش كردن به دولتي شدن. اصلا اين دو طيف انگار با هم دست به يكي كردن تا نسل هنر و ادب و با اين دسته‌بندي‌هاشون وربياندازند.
بدبختي اين‌جاست كه بعد از مرگش هم همون آدم‌هاي مثلا روشنفكر حتا نمي خواستند پيام تسليت بدن.
به يكيشون گفتم چرا با خودتون اين جوري مي كننين و پيام تسليت نمي دين. مي‌گفت اون دولتي شده. گفتم عجب آدم هايي هستيد شما ها. خودتون خودتون و مي خورين. وقتي اون بدبخت غم نون داشت كدمتون كمكش كردين؟ اصلا كي گفته هنرمند بايد مبارز هم باشه؟ اصلا اين ژست مبارز بودن براي آزادي با اون تفكر خط كشي كردن و مرز بندي كردن و به هم نمياد. يك عده اين آدم‌ها رو حذف مي كنن به خاطر يه چيزايي و يك عده ديگر هم اون ها رو حذف مي كنند به خاطر يه چيزهاي ديگه. هيچ‌كدوم هم به ارزش هنري اين آدم ها انگار كاري نداره. اين دو طيف چه فرقي با هم دارند؟ به نظر من هر دوشون عين همند. چه كانون نويسندگاني‌ها و چه راستي‌ها. هردو اهل حذف و قلع و قمع. دو روي يك سكه.
راستي فكر كردين اگه همين ها دست همو بگيرند ما به جاي سيمرغ الان تو دنيا مليون ها مرغ خوش آواز داشتيم و هيچ سياست مداري جرعت نمي‌كرد از اين آدم ها براي بالا بردن حزبش استفاده‌ي ابزاري بكنه يا به دليل تفكرات بي منطق حذفشون بكنه.
كي به عقل ميايم كه خودمون اجازه خيلي كارها رو مي ديم. پس فرافكني و متهم كردن و تقصير را گردن ديگري انداختن مشكلي را حل نمي كند و تا اينيم به اين بودنمون ميباليم براي هر هنرمندي پنجاه سال صبر مي كنيم تا ببينيم روسياهي براي كي ميمونه.
آآآآآآآآآآآآآآيييييييييييييي خفه شدم از اين همه كژفهمي.

برو كنار سوز مي آد!

2005-11-09T23:12:00.000-08:00

هوا بس ناجوان مردانه سرد است!
عجب سوزي مي آد. ياد پارسال افتادم و كارتن خواب هايي كه از سرما مردند.
امسال از پارسال سردتره و سرما هم زودتر شروع شده.
حتما بايد سي چهل نفر ديگه از سرما بميرن تا يكي به فكر بيفته.
شايدم با كمال قساوت منتظريم اين اتفاق بيفته و بعد با ژستي انسان مشمئز كننده داد از كمك و خدمت بديم و براي پست هاي آينده دور خيز كنيم.
راستي قيمت يه انسان چند؟
حداقل دلتون به حال عزراييل بسوزه. بابا بيچاره خسته مي شه.

روز شر و ور

2005-11-01T10:23:00.000-08:00

واقعا چه خيري از اين روزاي مشخص شده ي دولتي ديديم؟ جز مرگ موضوع و لوث كردن اصل مطلب؟
از طرف ديگه ربط شعر و ادب و انداختن اونا تو يه كاسه به نظر مي رسه كمي افلاتوني - ارسطوييه، نيست؟
چرا نبايد هر روز تولد ( دقت كنيد گفتم تولد نه مرگ) يه شاعرو جشن گرفت و اين حس و حال و پخش كرد تو تموم سال؟
چرا نمي فهميم كه هر شاعري كه البته ملي هم هست ويژگي خاص خودشو داره و وقتي روز تولد اونو روز شعر و ادبيات بگيريم اون ويژگي ميشه سرمنشا حركت هاي بعدي كه چه بسا غلط از آب در بياد؟ و نيز، وقتي روز شعر و ادبيات بشه روز تولد اون همه مي رن سراغ اون و كاراش و نه شعر و ادبيات؟
آخه تا كي اين همه نشانه نشناسي.
آآآآآآآآآآآآآآآآآييييييييييييييييييييي

به اين خبر توجه كنيد!

2005-11-01T09:05:00.000-08:00

آيا نوام چامسكي بزرگ‌ترين روشنفكر جهان است؟ بهترين دانشمندان اطلاعات زيادي ندارند، بلكه مي‌دانند در جست‌وجوي چه هستند
نوام چامسكي - 76 ساله - چندي پيش از سوي مجله پراسپكت به عنوان برترين روشنفكر جهان انتخاب شد، اما خود هيچ علاقه‌اي به اين موضوع ندارد .
وي معتقد است، درباره نسبت دادن واژه زيركي به انسان سوء ‌تفاهم شده است. در اينجا مد نظر هوش و عقل همان‌طور كه درباره‌ي افراد رده‌هاي پنج و چهار اين ليست صدق مي‌كند، نيست.
به اعتقاد چامسكي زيركي به نوعي بيان توام با زحمت حقايق و استفاده از ذهن و هوش براي تصميم‌گيري درباره ي موارد درست در زندگي است.
البته چامسكي طي 35 سال گذشته اين چنين عمل كرده است و نتيجه‌گيري اين سالها هم‌چنان بحث برانگيز باقي مانده است. از جمله اين نتيجه‌گيري‌ها مي‌توان به موارد زير اشاره كرد:
«از بعد از جنگ جهاني دوم تمام رئيس‌جمهورهاي آمريكا عامل اصلي جنايات جنگي بوده‌اند؛ در مفهوم كلي تاريخ كامبوج، خمر‌هاي سرخ به بدي آنچه كه همه فكر مي‌كنند، نيستند؛ در جريان جنگ بوسني احتمالا درباره قتل عام در سربرنيكا غلو شده است.»
در حالي كه منتقدان چامسكي وي را انساني تجديدنظر طلب بلا‌اراده مي‌دانند، در شرايط فعلي كه انزجار از دولت بوش روزانه افزايش مي‌يابد، وي نيز همچون ساير مردم فكر مي‌كند. تا جايي كه كتابي كه وي بعد از حملات 11 سپتامبر منتشر كرد و «11-9 » نام داشت، 300 هزار نسخه به فروش رفت.
با توجه به اينكه كه وي تا همين اواخر به طور 24 ساعته در مؤسسه فن‌آوري ماساچوست كار مي‌كرده است، اين ابهام وجود دارد كه وي چگونه به عنوان يك كارشناس و متخصص بر روي هر موضوع جديدي كه بعد از جنگ جهاني دوم پيش آمده است، كار كرده است. منتقدان فكر مي‌كنند وي شكاف‌هاي موجود در دانش‌اش را با ايديولوژي و مكتب‌ها پر مي‌كند.
اين در حالي است كه چامسكي معتقد است، بهترين دانشمندان افرادي نيستند كه از اطلاعات بيشتري آگاهي داشته باشند، بلكه افرادي هستند كه مي‌دانند در جست‌وجوي چه چيزي هستند.
با وجود اين در ميان كل روشنفكراني كه در ليست مجله پراسپكت قرار گرفتند، چامسكي به چركين كردن مباحث با نكته‌هاي غيرقابل استفاده متهم شده است.
به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) روزنامه گاردين به مناسبت انتخاب نوام چامسكي به عنوان مشهورترين روشنفكر برتر جهان با وي گفت‌وگويي ترتيب داده است كه متن اين گفت‌وگو به شرح زير است:
چامسكي در پاسخ به اين سؤال كه آيا از حافظه پرقدرتي براي ثبت حوادث برخوردار است، لبخند زد و گفت: من نمي‌توانم اسامي را به‌خاطر بسپارم، من چهره‌ها را به خاطر نمي‌سپارم. من هيچ توانايي ويژه‌اي كه ساير مردم ندارند، ندارم.
وي اخبار روزانه‌اش را از مطبوعات ملي دريافت مي‌كند و به هر روزنامه‌ي خاصي ناخونكي مي‌زند. چامسكي برخلاف تصور عامه مردم، تنها زماني به سراغ اينترنت مي‌رود كه در جست‌وجوي اسناد و اطلاعات تاريخي باشد.
وي با بيان اين كه اينترنت يك تلف‌كننده پنهاني وقت است، گفت: اما يكي از نكات خوبي كه درباره اينترنت وجود دارد، اين است كه شما مي‌توانيد هر آن چيزي را كه دوست داريد بر روي اينترنت مطرح كنيد، اما اين نكته مي‌تواند بدين معنا باشد، شما مي‌توانيد موضوعات بي‌مفهوم را نيز بر روي اينترنت بگذاريد. اگر آژانس‌هاي اطلاعاتي از آنچه كه انجام مي‌دهند، اطلاع داشته باشد، مي‌توانند با استفاده از تئوري‌هاي دسيسه‌آميز خود، مردم را از زندگي سياسي دور كنند و آنها را از بيان سؤالات جدي برحذر دارند... چراكه مردم فكر مي‌كنند هر آنچه كه بر روي اينترنت پخش شده است، درست است.
چامسكي در پاسخ به اين سخن خبرنگار كه اما امروز عده‌اي نوشته‌هاي پخش شده در اينترنت را قبول ندارند، گفت: اين نكته هم خطرناك است.
وي مي‌گويد، هيچ‌گاه درباره يك حقيقت به‌صورت انحصارطلب فكر نمي‌كند.
فعاليت‌هاي چامسكي در دوران كودكي‌اش ريشه دارد. والدين چامسكي، ويليام چامسكي و السي سيمونوفسكي بودند كه از روسيه به فيلادلفيا مهاجرت كردند، وي در دوران افسردگي دهه 1930 رشد يافت.
چامسكي خانواده‌اش را به عنوان يهوديان طبقه كارگر معرفي مي‌كند كه اكثرا بي‌كار بودند؛ اگرچه والدين و معلم‌هايش به قدر كافي خوش‌شانس بودند كه براي تامين معاش زندگي‌شان كار كنند.
به اعتقاد او در آن زمان همان‌گونه كه گمان مي‌رفت آمريكا مفهوم سرزمين آمال‌ها و آرزوها نبود؛ خانه‌اي كه خانواده چامسكي در فيلادلفيا در آن اقامت گزيدند، بسيار شلوغ بود؛ اين خانه مملو از عموها و عمه‌ها بود. اين افراد با كمك اتحاديه بين‌المللي خانم‌هاي گارفت از افسردگي آن دوران جان سالم به در بردند.
چامسكي تنها چهار سال داشت كه شاهد ضرب و شتم قرار گرفتن اعتصاب‌چي‌ها از سوي پليس شد. در سن 10 سالگي اولين اعلاميه سياسي‌اش را عليه ظهور فاشيسم در اسپانيا نوشت.
وي در اين‌باره گفت: من اين اعلاميه را به دليل جو حاكم بر آن سالها نوشتم.
خانواده چامسكي يكي از معدود خانواده‌هاي يهودي درمنطقه ايرلندي و آلماني نشين فيلادلفيا بود. چامسكي و برادرش اغلب در اين منطقه با مردم درگير مي‌شدند، وي روزهايي را به خاطر مي‌آورد كه پاريس به دست آلمان‌ها افتاده بود و مردم اين منطقه جشن و پايكوبي مي‌كردند. والدينش اما هميشه با سري افتاده در خيابان‌ها قدم مي‌زدند و هرگز تا زمان مرگ‌شان به چيزي واكنش نشان ندادند.
وي دراين باره گفت: آنها هرگز درباره آنچه كه در جهان بيرون اتفاق مي‌افتاد اظهار نظر نمي‌كردند.
پس از اين چامسكي مي‌بايست يا خانواده پدري‌اش را انتخاب كند، يا مادري‌اش را. خانواده پدري‌اش سوپر ارتدكس بودند كه به زادگاهشان بازگشتند، خانواده ‌مادري‌اش مقيم نيويورك بودند. آنها در آپارتماني زندگي مي‌كردند كه از سوي دايي ناتوانش اداره مي‌شد. در اينجا بود كه عقايد راديكالي‌اش شكل گرفت.
وي در اين باره گفت: دايي من تحصيلات رسمي نداشت؛ اما يك مرد روشنفكر بود كه در ميان گروه‌هاي چپ‌گرا بود. او خود را درگير تحليلات رواني مي‌كرد.
چامسكي گفت: آنگاه زماني رسيد كه هيچ كس نمي‌دانست چه چيز قرار است اتفاق بيفتد. در آن زمان مهاجران آلماني زيادي در نيويورك زندگي مي‌كردند. آنها از احتمال به وجود آمدن يك انقلاب سوسياليستي يا فروپاشي كامل آلمان حرف مي‌زدند.
در كنار چنين مباحثي، چامسكي به دبيرستان، آنگاه كالج رفت. وي در فكر ترك دانشگاه پنسيلوانيا بود كه دومين مرشد خود يعني زليگ هريس‌ را كه استاد زبان‌شناسي بود، ملاقات كرد. اين استاد چامسكي را به دنبال كردن مطالعات آكادمي‌اش ترغيب كرد.
چامسكي در خانه‌اي بزرگ شده بود كه زبان از اهميت زيادي برخوردار بود. والدينش به زبان «يدي» سخن مي‌گفتند و پدرش تز دكتري خود را درباره‌ي زبان عبري قرن 14 نوشته بود كه چامسكي در دوران جواني آن را با علاقه مي‌خواند. به اين ترتيب وي به مطالعه رشته زبان‌شناسي پرداخت. اگرچه وي به تحصيل در دانشگاه هاروارد پرداخت، اما خود را انساني خودآميخته مي‌داند.
در اواسط دهه 1950 بود كه وي فعاليت‌هاي سياسي‌اش را به‌نوعي كنار گذارد. در اين سالها با كارول شاتز، يك زبان‌شناس، آشنا شد و ازدواج كرد. در اين سالها چامسكي به اين نكته فكر مي‌كرد كه خود را درگير مسائل سياسي يا آنها را به حال خود رها كند.
در آن سالها مخالفان جنگ ويتنام ظهور كرده بودند. اگر خود را درگير اين مسايل مي‌كرد، خطر زنداني شدن وجود داشت. همسرش اما بار ديگر براي تحصيل راهي كالج شد، اما چامسكي وارد مجامع عمومي شد كه همسرش او را همراهي مي‌كرد.
به اين ترتيب چامسكي راهي را انتخاب كرد كه به جايي ختم شده است كه امروز وي را به‌عنوان بزرگ‌ترين روشنفكر جهان مي‌شناسند.

منبع: ايسنا

و بعد مقايسه كنيد با تفكرات داخل. اين جا ظاهرا همه همه چيز مي دانند فقط نمي دانند دنبال چه هستند. انصافا جيغ نداره؟

به هوش باشيد، لطفا

2005-10-28T10:30:00.000-07:00

در تاريخ هر ملتي دوران يا دوران هايي هست كه به آن دوران طلايي مي گند. اين دوران يا دوران ها را هر چند نمي تونيم حاصل يه اتفاق لحظه اي بدونيم، و حتما لازمه كه دوره اي خاص پيش از اون رو هم مطالعه كنيم تا دال طلايي شدن اون دوره رو بفهميم اما خود شرايط اجتماعي، سياسي، اقتصادي و ... همون دوره هم اهميت زيادي داره.
با ارزيابي و بررسي توالي اين دوره ها، شرايط هر دوره و شرايط بين دوره اي - چه نقره اي چه برنزي و حتا آهن قراضه اي - مي تونيم با يه دو دو تا چهارتاي ساده آينده رو به طور نسبي پيش بيني كنيم .
در ايران خودمون، در همين هنر نيم بندمون كه مثل پر كاهي با كاترينا هاي سياسي اين ور و اون ور مي شه و اگر ناخداهاي ماهر اين پر كاه نبودندند بايد براي بيرون كشيدن اش نه از باستان شناسان بلكه از زيردريايي هاي اعماق پيما استفاده مي كرديم، دو دوره ي خوب پيدا مي شه. (توضيح اين كه در هر كدوم از اين دوره ها بعضي از تحليل گران عجول نزديك بين اون دوره رو دوره ي بلبشو توصيف مي كنند اما بعد از مدتي معلوم مي شه عجب دوره اي بودها!!!) يكي از اين دوره ها دوره ي ده ي چهل و پنجاه ايرانه. جون من اگه وقت كردين يه سري به اسامي آدما و آثار اين دوره سري بزنين. آدم هايي مثل كيميايي، مهرجويي، تقوايي، گله، در سينما و نصيريان، اسكويي ها، آوانسيان، انتظامي، سمندريان و ... در تئاتر و كساني مثل دريابندري، محمود، دولت آبادي، ساعدي، شاملو، سپهري، فروغ و... در ادبيات و شعر. (البته منظورم رونق بازار هنر به دليل بدعت نيست بلكه منظورم هنر مليه) و بعد ...
داشتيم دوران افول به ابتذال روبا اثاري كه شايد ر. اعتمادي و ... سردم دارشون بودن. و بعد انقلاب اسلامي.
و پس از همه ي كشمكش ها براي بودن يا نبودن هنر و سخنان پير دير، امام خميني. دوره ي ديه اي رغم زده شد. دوره ي اواخر دهه ي شصت و اوايل دهه ي هفتاد تا ميانه. آدم هايي كه دوباره آمدند مثل بيضايي، مهرجويي، دولت آبادي و آدم هاي جديدي مثا كيارستمي، حاتمي كيا، مخماباف، سناپور و ... (بقيه اش با خودتون لطفا! آخه پول تلفن ام زياد مي شه) حالا به عنوان مشق مقايسه بفرماييد دوران بعد از پنجاه و دوران فعلي و پيش رو را.
(آيييييييييييييي!!!!!!! كي ديده ملتي با اين بي دقتي!!!)

نمي فهميم چي مي گيم؟

2005-10-26T11:04:00.000-07:00

از جلوي ساختمان مجلل . بلند مرتبه ي بانك ملت فقير مي گذشتم كه چشمم به جمال اين شعر روشن شد.
كجا شمشير فرقش مي شكافت به گمانم ابن ملجم يا علي گفته باشد
به گمانم انتخاب كننده ي اين شعر براي مناسبتي چون شهادت حضرت علي (ع) يا خيلي نفهمه يا واقعا نمي فهمه كه مفهوم حرفش چيه.
آخا بابا يكي به اين تبليغات چي ها كمي درك نشانه شناسي ياد بده.
اين بيت حتما ابيات متقدم و متاخر داره كه معني اين بيت رو از معاني غلط مصون مي داره.
وقتي اين شعر تنها مي اد يعني:
1- در مصراع نخست كسي بايد فرقش مي شكافته كه بايد براي اون يا علي گفته مي شده هنگام ضربه زدن. به معناي ديگر چون يا علي براي كار خير گفته مي شه (زبونم لال) اين ضربه خيره؟
2- ابن ملجم ملعون علي دوست بوده و براي يك كار خير يا علي گفته.
خدا آخر عاقبت مارو با اين آدم هاي زبون نفهم كه فكر مي كنند فقط نيت خير كافيه براي همه چيز به خير كنه!
يعني واقعا نمي شه براي چنين مناسبت هايي وقتي مي خواهيم شعري يا چيزي انتخاب كنيم با كسي مشورت كنيم.
آيا اين همون بدبختي نيست كه در مداحي ها و روضه خوني ها رخ مي ده و فغان علما رو هم به عرش آسمون رسونده.
آخه گناه من و امثال من بي سواد چيه كه ممكنه با اين سهويات دچار پيپي گيجه شيم.
خدا تو اين شب قدر قدري عقل بده به به اين مسئولين.
الهي آمين

گور باباي تاريخ!!!

2005-10-26T07:22:00.000-07:00

فريدون گله درگذشت. در وحله‌ي اول بايد گفت خدايش بيامرزد. اما اين كه اصلا مهم نيست. مهم نوع برخورد بعضي‌ها با اين واقعه بود. آخه كسي نيست بگه بابا مرده كه ترس نداره. اونم فقط خبر مرگش و نه تازه جنازه‌اش. تاريخ اين سرزمين اسلامي‌اش 1400 سال قدمت داره ايراني‌اش 2500
ايران كه همين 25 26 سال ايران نشده. آدم هاي مختلف هم به خودش ديده. پس حذف آدم ها چه معني داره. كي مي خواييم درس بگيرييم؟
مگه اين همه مدت شاملو رو حذف نام نكردند؟ پس چرا وقتي كتاب هاش چاپ شدند كلي فروش رفت؟
چرا جوون ها امثال هدايت و شاملو و محمود و ... بيشتر مي‌شناسند تا سرشار و معلم دامغاني و تجار و ...
كمي فكر كنيم و اين‌قدر جيغ ديگرون و بي خود درنياريم.

آن چه نمي خواستم بگويم

2005-10-24T16:11:00.000-07:00

هيچ وقت دلم نمي خواست درباره ي ايسنا حرف بزنم. اما با نيم نگاهي به صفحات آخر كتاب "محمود، پنج شنبه ها، دركه" بعد از چند روز نتونستم جلوي خودم رو بگيرم. آره اون روز روز سختي بود براي ارسال اون خبر (http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-160395)
و اون عكس (http://www.isna.ir/Main/PicView.aspx?Pic=Pic-160395-1)
راستي كجا بود اون جايي كه اون خبررو داد. خبر گزاري دانش جويان ايران؟ كجا بود اون جا؟ چقدر گشتم تا سايه اش رو پيدا كردم. چه روزهايي بود. همه آماتور. آماتوري كار مي كرديم كه اين طور شد. والا حرفه اي هارو چه به اين حرف ها. چرا؟ چرا نمي تونيم هميشه آماتور باشيم؟ چرا نمي تونيم هميشه بچه باشيم؟ چرا نمي تونيم مثل بچه گي هامون شيطنت كنيم و همه فكر كنند بچه ايم؟ چرا بايد حرفه اي باشنيم و مثل بچه هايي كه مي خوان به همه ثابت كنند بزرگ اند هي زيگزاگ بريم؟ چرا اوني كه هستيم نمي تونيم باشيم و دائما بايد اوني كه ديگران مي خوان باشيم؟ و چرا؟ و چرا؟ و چرا؟ و ....
دوستان من بياييم آماتور باشيم كه تنها مصلحت در آماتوري اعتقاد هست و باور و عشق ولا غير....

اين رابرت رودريگرز ديوانه

2005-10-24T12:59:00.000-07:00

امروز چند فيلم ديدم. يكيش "شهر گناه" به كارگرداني رابرت رودريگرز بود. اين يارو هم مثل رفيقش كونتين تارانتينو واقعا ديوانه است. من نمي فهمم معني اين همه خشونت بي خود چيه. مثلا مي خوان جامعه ي امروز غرب رو نشون بدن يا ديوانه گي خودشونو. نمي دونم به هر حال رابرت رودريگرز بايد خودشو به روان پزشك نشون بده چون يا مجنونه يا خيلي با نبوغ. فكرش رو بكنين، ديسپارادو و روزي روزگاري در مكزيك پر از گلوله و خون بعد بچه هاي جاسوس 1 و 2 و 3 با تخيلات قوي كودكانه و حالا شهر گناه با خشونتي عريان (بدون حتا لباس زير) عجيب نيست؟ و اما ميدنايت اكسپرس به كارگرداني آلن پاركر را هم ديدم. فيلمي خشن، تلخ، و سياه كه منجر به عقد قرارداد استردادمجرمين بين آمريكا و تركيه شد. حالا اين را مقايسه بفرماييد با آت و آشغال آقاي رودريگرز ساديسمي.دو تا فيلم ديگر رو هم ديدم يكي گيرنده ي جان فيلمي پليسي جنايي تقليدي از اژدهاي سرخ، سكوت بره ها و كمي سس فيلم هفت و ديگري فيلم روياهايي كه ممكن است به وقوع بپيوندد با بازي رابين ويليامز. كه تصاويري جالب و بديع، البته به همت جلوه هاي ويژه، از بهشت و جهنم مي ده. يه فيلم كاملا رويايي، لطيف و زيبا. حالا هرچي جيغ دارم بايد سر رودريگرز بزنم. اااااااااااييييييييييييييييي رودريگرز ساديسمي.

روز بدون جيغ

2005-10-24T08:36:00.000-07:00

امروز فقط كتاب خوندم و استراحت كردم. روز بدي نبود اما نمي دونم چرا هم اش مي خوام فرياد بزنم. اين وبلاگ نويسي هم عجب چيزيه. آدم انگار با خودش تو آيينه حرف مي زنه. داشتم به مطلب قبليم فكر مي كردم. درباره كتاب "محمود، پنج شنبه ها، دركه" . به نظر مياد آقاي نابت بيش تر تمايل داشته خاطرات خودش رو بنويسه اما چون كسي نمي شنات اش به دنبال يك قهرمان مركزي مي گرده تا كتاب به خاطر اون هم كه باشه خونده بشه. و كي به تر از احمد محمود. قالب كار به شكل خاطرات هست اما با توجه به بعضي ويژگي هاش مثل شكست زمان و صفات خاص ادبي و حتا روايت ذهني راوي (اين جا ميتونه نابت باشه مي تونه نباشه) از آدم هاي پيرامونش شكل كارو خيلي به داستان نزديك كرده. تا جايي كه من حتا گاهي شك كردم كه اين محمود همون محمود واقعيه يا محمود تخيلي كه بر مبناي يك محمود واقعي پرداخت شده. نكته ديگرش اين كه وقتي درباره ي سازمان ملل در سال هاي 72 و 75 صحبت مي كنه و آدم درباره ي سال 78 و 79 هم اطلاعاتي داشته باشه تازه مي فهمه كه اين سازمان هم انگار هيچ كاري نكرده و فقط همه رو مچل كرده. اين سازمان ها چه داخلي و چه خارجي فقط نون دوني يك عده است و بس. عجب مردم بدبختي داره اين كره ي زمين! (به مي بينم كه بالاخره جيغ امروز ام جور شد)

امان از بي معرفتي ها

2005-10-23T07:02:00.000-07:00

تازه گي كتاب "محمود، پنج شنبه ها، دركه" را تمام كردم. خيلي ناراحتم كرد. از همه بدتر اين كه اين بنده ي خدا در زمان زنده بودنش هم ناملايمتي از مسئولين چه بعد از انقلاب و چه قبل از آن ديد و علي رغم با ديگران بودنش تنها بود؛ هم بعد از مردنش. كتاب هاش اون موقع مورد بي مهري قرار مي گرفتند، حالا هم. نمي دانم از گلشيري و امثال هم كم تر بود؟ كه نه جايزه ي ادبي به نامش كردند و نه سال تولداش را بزرگ داشتند و نه سال مرگش را به ياد؟ نه يادماني و نه ياد بودي! دريغ از اين كه كسي اسم اش را بياورد، يا حتا نقدي بررسي و نه حتا فحشي درخور! واقعا او كسي را نداشت! باز هم گلي به گوشه ي جمال آقاي نابت كه اين كتاب را منتشر كرد تا شايد بفهميم كه چقدر بي معرفتيم نسبت به بزرگانمون. ياد كنيم از رفتگان بزرگ تا شايد بعد از رفتنمان ياد كنند از ما. امان از اين بي معرفتي ها.

با فرياد، من آمدم

2005-10-21T16:13:00.000-07:00

من آمدم. آمدم تا براي هر آن چه بايد باشد و نيست و براي هر آن چه نبايد باشد و هست فرياد بزنم.
گوشاتونو بگيرين .